Город: Казань
Вишневое варенье с историей / Чия кайнатмасы
Вишневое варенье с историей / Чия кайнатмасы
Хочу рассказать о единственной сохранившейся фотографии прабабушки и о летней традиции их семьи, которая стала и нашей.
На фото справа изображена моя прабабушка Магира Гараевна Хуснутдинова (родилась в 1898 году). Она родилась в деревне Янгильдино (на территории нынешней Чувашии) и там же вышла замуж за Хуснутдинова Саляхутдина, моего прадедушку, который был владельцем кожевенной мануфактуры, находившейся в Янгильдино. Прадедушка обучался кожевенному делу за границей.
У их семьи в Янгильдино был большой дом с вишневым садом. По воспоминаниям Магиры Гараевны, одной из основных традиций семьи был сбор и приготовление варенья из вишни, которая росла в их саду. Этот рецепт передался бабушке и маме.
К сожалению, кроме фотографии и устных воспоминаний, мало что сохранилось с тех времен из-за репрессий 1938 года. Прадедушка сбежал в Астрахань, а прабабушку заключили в тюрьму на три месяца из-за его бегства.
В нашей семье не было принято говорить об этом и вспоминать «прошлую жизнь», но вишневое варенье мы готовили и продолжаем готовить каждый год. Его приготовление стало традицией нашей семьи.
На фото справа изображена моя прабабушка Магира Гараевна Хуснутдинова (родилась в 1898 году). Она родилась в деревне Янгильдино (на территории нынешней Чувашии) и там же вышла замуж за Хуснутдинова Саляхутдина, моего прадедушку, который был владельцем кожевенной мануфактуры, находившейся в Янгильдино. Прадедушка обучался кожевенному делу за границей.
У их семьи в Янгильдино был большой дом с вишневым садом. По воспоминаниям Магиры Гараевны, одной из основных традиций семьи был сбор и приготовление варенья из вишни, которая росла в их саду. Этот рецепт передался бабушке и маме.
К сожалению, кроме фотографии и устных воспоминаний, мало что сохранилось с тех времен из-за репрессий 1938 года. Прадедушка сбежал в Астрахань, а прабабушку заключили в тюрьму на три месяца из-за его бегства.
В нашей семье не было принято говорить об этом и вспоминать «прошлую жизнь», но вишневое варенье мы готовили и продолжаем готовить каждый год. Его приготовление стало традицией нашей семьи.
Мин карт бабай әбиемнең сакланып калган бердәнбер фотосы һәм аларның гаиләсенең җәйге традициясе турында сөйләсем килә — ул хәзер безнең гаилә өчен дә традициягә әйләнде.
Фотоның уң як өлешендә минем карт әбием Магира Гараевна Хуснутдинова сурәтләнгән (1898 елда туган). Ул Янгилде авылында (хәзерге Чувашия территориясендә) туган һәм шунда Саляхутдин Хуснутдиновка кияүгә чыккан — ул минем карт бабай, Янгилдедә урнашкан күн эшләпә мануфактурасының хуҗасы булган. Карт бабай күн эшләпә эше буенча чит илләрдә укыган.
Аларның гаиләсе Янгилдедә зур йорт һәм черемшәк бакчасы белән яшәгән. Магира Гараевнаның искә төшерүләре буенча, гаиләнең төп традициясе берсе — үз бакчаларында үскән черемшәктән җимеш җыю һәм варенье пешерү булган. Бу рецепт әбиемә һәм әниемә күчте.
Кызганыч, 1938 елгы репрессияләр аркасында шул чордан фото һәм ауыздан сөйләнгән истәлекләрдән башка бернәрсә дә сакланып калмаган. Карт бабай Астраханга кача, ә бабай әбиемне аның качавы өчен өч айга төрмәгә япканнар.
Безнең гаиләдә бу турыда сөйләргә һәм «элекке тормышны» искә төшергә кабул ителмәгән иде, ләкин черемшәк вареньесын без ел саен пешергән һәм хәзер дә пешерәбез. Аны пешерү безнең гаиләнең традициясенә әйләнде.
Фотоның уң як өлешендә минем карт әбием Магира Гараевна Хуснутдинова сурәтләнгән (1898 елда туган). Ул Янгилде авылында (хәзерге Чувашия территориясендә) туган һәм шунда Саляхутдин Хуснутдиновка кияүгә чыккан — ул минем карт бабай, Янгилдедә урнашкан күн эшләпә мануфактурасының хуҗасы булган. Карт бабай күн эшләпә эше буенча чит илләрдә укыган.
Аларның гаиләсе Янгилдедә зур йорт һәм черемшәк бакчасы белән яшәгән. Магира Гараевнаның искә төшерүләре буенча, гаиләнең төп традициясе берсе — үз бакчаларында үскән черемшәктән җимеш җыю һәм варенье пешерү булган. Бу рецепт әбиемә һәм әниемә күчте.
Кызганыч, 1938 елгы репрессияләр аркасында шул чордан фото һәм ауыздан сөйләнгән истәлекләрдән башка бернәрсә дә сакланып калмаган. Карт бабай Астраханга кача, ә бабай әбиемне аның качавы өчен өч айга төрмәгә япканнар.
Безнең гаиләдә бу турыда сөйләргә һәм «элекке тормышны» искә төшергә кабул ителмәгән иде, ләкин черемшәк вареньесын без ел саен пешергән һәм хәзер дә пешерәбез. Аны пешерү безнең гаиләнең традициясенә әйләнде.